Stéphane Mallarmé (1876) - Édouard Manet

1300+ mensen volgen Art Salon Holland op Facebook, dat wil jij toch niet missen?

Édouard Manet (1832-1883), Stéphane Mallarmé, 1876, olieverf op doek, 27.5 x 36 cm, Musée d'Orsay, Parijs
Édouard Manet (1832-1883), Stéphane Mallarmé, 1876, olieverf op doek, 27.5 x 36 cm, Musée d'Orsay, Parijs
Kunstenaar Édouard Manet
Land Frankrijk
Stijl / Stroming / Periode impressionisme,
realisme 19e eeuw /
moderne kunst
Locatie / Museum Musée d'Orsay,
Parijs

Manet geldt als een van de sleutelfiguren in de overgang van de oude kunst naar de moderne kunst. In de geschiedenis van de moderne kunst wordt de vorm waarin een kunstwerk wordt gegoten gaandeweg belangrijker dan het onderwerp of de inhoud. Uiteindelijk leidt dit tot de volledig abstracte kunst van het abstract expressionisme van begin jaren vijftig en latere vormen van abstracte kunst van de jaren zestig en zeventig van de twintigste eeuw. Belangrijke stappen daartoe,heel voorzichtige stapjes in dit abstractieproces, zette Manet onder meer in sleutelwerken zoals Déjeuner sur l'Herbe uit 1863 en Portret van Émile Zola uit 1868. Hij had de ambitie om een vernieuwer te zijn en zocht bewust de avant-garde kunstenaars van zijn tijd op. Zo leerde hij de jongere kunstenaars van het impressionisme kennen. Zijn vormexperimenten inspireerden Claude Monet, Pierre-Auguste Renoiren Frédéric Bazille. Hoezeer de jongere generatie kunstenaars tegen Manet opkeken is mooi vastgelegd in het schilderij Een atelier in de Batignolles uit 1870 door Henri Fantin-Latour. Dit portret maakte Manet van de avant-garde schrijver en criticus Stéphane Mallarmé (1842-1898), die zelf een lichtend voorbeeld was in de literaire wereld. Hij inspireerde de schrijvers van het symbolisme en met zijn verhalen indirect ook beeldend kunstenaars van die stroming, die in de jaren tachtig van de negentiende eeuw tot bloei zou komen. Het portret laat zien hoe Manet op zijn beurt weer door de impressionisten werd geïnspireerd. Zijn schilderstijl werd steeds schetsmatiger en er kwam gaandeweg meer kleur in zijn schilderijen. Maar zijn werken zouden nooit zo frivool kleurrijk worden en los van penseelvoering als die van Monet en Renoir.