Pierre Bonnard (1867 – 1947)

1400+ mensen volgen Art Salon Holland op Facebook, dat wil jij toch niet missen?

Van onze redactie
  

Het werk van de Franse kunstenaar Pierre Bonnard is vooral bekend vanwege de haast mystieke weergave van het licht. Bonnard wordt gerekend tot de periode van het postimpressionisme. Hij vond zijn inspiratie in de Japanse prentkunst, het landschap van Zuid-Frankrijk en in het werk van de grote meester Paul Gauguin.

Pierre Bonnard, Naakt bij tegenlicht, 1908, olieverf op doek, 125 x 109 cm, Fin-de-Siècle Museum, Brussel
Pierre Bonnard, Naakt bij tegenlicht, 1908, olieverf op doek, 125 x 109 cm, Fin-de-Siècle Museum, Brussel

Aanvankelijk studeerde Bonnard rechten, maar hij ging ook naar de École des Beaux-Arts, en vervolgens naar de Académie Julian in Parijs. Daar sloot Bonnard zich aan bij de kunstenaarsgroep Les Nabis (Hebreeuws voor ‘profeten’), naast kunstenaars als Maurice Denis, Paul Sérusier en Edouard Vuillard. Voor de ontwikkeling van zijn eigen stijl bestudeerde hij het schilderij De Talisman van Sérusier goed. Zoals wel meer leden van Les Nabis legde hij zich toe op de toegepaste kunst. Zo vervaardigde hij prenten en boekillustraties en ontwierp hij meubels, decoratieve panelen en glas in lood. In 1891 werd zijn werk voor het eerst getoond op de Salon des Indépendants, een jaarlijkse overzichtstentoonstelling van avant-garde kunst in Parijs. Vijf jaar later had hij zijn eerste solotentoonstelling in de galerie van de invloedrijke Parijse kunsthandelaar Durand-Ruel. In dezelfde periode exposeerde hij tevens in België en Londen. In het begin van zijn carrière schilderde hij vooral straattaferelen. Vanwege de duidelijk herkenbare inspiratie van het japonisme kreeg hij van collega's de bijnaam ‘Nabi très Japonard’.
Na 1903 worden de voorstellingen van de kunstenaar intiemer van karakter. Hij schildert interieurs, badende vrouwen en stillevens in een rijk kleurenpalet. Later komen daar tevens landschappen bij. Wanneer hij met een model werkte, wilde hij niet dat zij stil bleef staan in een pose, maar dat zij gewoon rondliep en zich bezighield met alledaagse activiteiten. Deze werkmethode draagt waarschijnlijk bij aan het gevoel dat we een spontane momentopname beleven, als we zijn schilderijen bekijken.