John William Waterhouse (1847 – 1917)

1400+ mensen volgen Art Salon Holland op Facebook, dat wil jij toch niet missen?

Van onze redactie
  
De Engelse kunstschilder John William Waterhouse is vooral bekend als kunstenaar die schilderde in de stijl van de prerafaëlieten. Hij heeft zich echter nooit officieel bij de prerafaëlitische broederschap aangesloten. Kenmerkend voor zijn werk zijn de melancholisch gestemde taferelen, waarin vrouwelijk schoon een centrale rol speelt.

John William Waterhouse, Pandora, 1898, olieverf op doek, 91.1 x 152 cm, privécollectie
John William Waterhouse, Pandora, 1898, olieverf op doek, 91.1 x 152 cm, privécollectie

De interesse voor beeldende kunst werd bij de jonge Waterhouse al vroeg gewekt, door de ondersteunende werkzaamheden die hij verrichte in het atelier van zijn vader, die ook kunstschilder was. Tijdens zijn eerste levensjaren woonde de familie Waterhouse nog in Rome, later vestigden ze zich in Londen. In 1870 ging hij naar de Royal Academy Schools in Londen. Vier jaar later werd zijn werk al gepresenteerd op de prestigieuze jaarlijkse zomerexpositie van de Royal Academy. Tussen 1877 en 1880 ondernam hij verschillende reizen, vooral naar Italië. Zijn vroege werk stond sterk onder invloed van de stijl van Lawrence Alma-Tadema, dat wordt gekenmerkt door alledaagse scènes, die zich afspelen in de klassieke oudheid, in combinatie met een oog voor architectonische details.
In de jaren negentig van de negentiende eeuw wist hij een groot publiek aan te spreken met zijn aantrekkelijke, betoverende taferelen, die hij ontleende aan literaire bronnen, zoals Shakespeare, Dante en Ovidius. Dergelijke literaire thema’s waren ook een geliefd onderwerp geweest van de oorspronkelijke - eerste generatie - prerafaëlieten, die vanaf 1848 actief waren. Waterhouse wordt beschouwd als de bekendste Engelse kunstenaar die na 1880 van deze thema’s uitgaat. Daarnaast was hij bovendien geïnteresseerd in de meest recente ontwikkelingen binnen de Franse schilderkunst. Wat hem daaraan aansprak was de lossere schilderstijl, die werd toegepast. Daarin onderscheid Waterhouse zich met zijn werk dan ook van de eerste generatie prerafaëlieten, zoals Millais, Hunt en Rossetti.
Waterhouse exposeerde in de jaren negentig jaarlijks in de Royal Academy en nam deel aan verschillende Wereldtentoonstellingen. Een bekend en populair schilderij uit deze periode is The Lady of Shalott uit 1888. De schilderstijl daarvan toont overeenkomsten met het Franse naturalisme. Het werk is gebaseerd op een gedicht uit 1832 van de dichter Alfred Tennyson. Poëzie en muziek waren eveneens inspiratiebronnen voor Waterhouse.
Het werk uit de latere periode van zijn carrière was uitsluitend gebaseerd op literatuur en Griekse mythologie. De stijl waarin hij schilderde ondervond geen drastische veranderingen, hoewel Waterhouse na de eeuwwisseling van de negentiende naar de twintigste eeuw in een lichter kleurenpalet schilderde en met lossere penseelstreken. In deze laatste periode werd zijn werk echter minder enthousiast ontvangen, omdat zijn stijl ondertussen als achterhaald werd beschouwd.

SCHILDERIJEN WATERHOUSE