Giorgio de Chirico (1888 – 1978)

1100+ mensen volgen Art Salon Holland op Facebook, dat wil jij toch niet missen?

Inspiratiebron voor het latere surrealisme


door: Sander Kletter en Kyra ter Veer
 
De Pittura Metafisica, is een schilderstijl, die nauw verbonden is aan het oeuvre van de Italiaanse kunstschilder De Chirico. De stijl wordt gekenmerkt door een grote raadselachtigheid. De Chirico verbeeldde verstilde locaties met een vervreemdende sfeer.

Giorgio De Chirico, Hector en Andromache, 1917, Olieverf op doek, 90 x 60 cm, Milaan, privécollectie
Giorgio De Chirico, Hector en Andromache, 1917, Olieverf op doek, 90 x 60 cm, Milaan, privécollectie

De in Griekenland geboren kunstschilder, beeldhouwer, schrijver en decorontwerper De Chirico studeerde van 1906 tot 1908 schilderkunst aan de kunstacademie van München. Hij volgde lessen bij de symbolistische kunstschilder Max Klinger. Tijdens zijn studie leerde hij het werk van de Zwitserse kunstenaar Arnold Böcklin kennen (zie van deze kunstenaar Het dodeneiland uit 1880). Na zijn opleiding vertrok De Chirico naar het Italiaanse Florence.

Tussen 1911 en 1915 verbleef hij in het culturele centrum Parijs, de hoofdstad van de Europese kunstwereld. Hij leerde er de dichter Apollinaire kennen en enkele kunstenaars van het kubisme, onder wie en Picasso. Hij schilderde in Parijs de serie Pleinen van Italië, een aantal werken met een droomachtige setting waarin aan Italiaanse architectuur een belangrijke plek is toebedeeld. Een voorbeeld daarvan is The Melancholy and Mystery of a Street uit 1914. Samen met de kunstenaars Carlo Carrà, zijn jongere broer Alberto Savinio en Giorgio Morandi ontwikkelde hij in 1917 in de Italiaanse stad Ferrara de Pittura Metafisica. De Chirico geldt als de belangrijkste vertegenwoordiger van deze kunstrichting. In zijn schilderijen uit die periode figureren etalagepoppen. Zie als voorbeeld daarvan de afbeelding van het schilderij Hector en Andromache op deze pagina. In 1919 vestigt de kunstenaar zich in Rome, waar hij zich aansluit bij de beweging en het tijdschrift Valori Plastici. Hij schrijft Hebdomeros. Later, in de periode van 1924 tot 1931 sluit hij zich aan bij de surrealisten in Parijs, waar schrijver André Breton de spilfiguur van was. In 1925 neemt hij deel aan de tentoonstelling ‘La Peinture Surréaliste’. Ook ontwerpt hij decors voor balletvoorstellingen van Diaghilev (1929).

Na de Tweede Wereldoorlog woont de kunstenaar beurtelings in Rome, Milaan en Florence. Er worden grote overzichtstentoonstellingen van zijn werk gehouden in Londen en New York in 1949 en 1955. Voor de ontwikkeling van een aantal surrealisten vormde het werk van De Chirico een waardevolle inspiratiebron, zoals voor Salvador Dalí en René Magritte. Later geeft ook de Amerikaanse kunstschilder Philip Guston aan grote bewondering te hebben voor het werk van De Chirico.