Christo (1935) en Jeanne-Claude (1935-2009)

1200+ mensen volgen Art Salon Holland op Facebook, dat wil jij toch niet missen?

Meer dan alleen 'inpakkunstenaars'

Van onze redactie
 
In 1958 ontmoetten Christo en Jeanne-Claude elkaar. Sinds 1994 heeft het duo de kunstenaarsnaam ‘Christo’ veranderd in ‘Christo en Jeanne-Claude’. Beide zijn op 13 juni 1935 geboren. Christo in Bulgarije en Jeanne-Claude in Frankrijk. De samenwerking van de kunstenaars voert een stuk verder terug dan de officiële naamsverandering in 1994.

Christo en Jeanne-Claude, Ingepakte Reichstag, Berlijn, 1971-95
Christo en Jeanne-Claude, Ingepakte Reichstag, Berlijn, 1971-95

Al in 1961 vervaardigen ze samen Stacked Oil Barrels en Dockside Packages, Cologne Harbor. Dit was hun eerste samenwerkingsproject en tevens het eerste werk van Christo dat een tijdelijk karakter had en dat buiten was te bezichtigen.
Een belangrijk aspect van hun werk is de plek in de publieke ruimte waar zij het realiseren. Zij staan bij veel mensen bekend als ‘inpakkunstenaars.' Die benaming is afkomstig van een aantal grootschalige projecten, waarbij ze publieke gebouwen inpakten. Zelf willen ze benadrukken dat hun kunst verder reikt dan alleen inpakken. Ze hebben namelijk genoeg kunstwerken gemaakt, die niets met inpakken te maken hebben. Zoals het werk The Gates uit 2005, waarbij over de wandelpaden van het Central Park in New York stalen poorten werden geïnstalleerd, waarin bovenin saffraankleurige doeken waren opgehangen. De bezoekers van het park konden er onderdoor lopen. En Running Fence uit 1972-76, een bijna veertig kilometer lang en vijf en een halve meter hoog scherm. Het bestond uit geweven nylon stof, opgehangen aan staaldraad en stalen palen. Running Fence liep door de heuvels van de Sonoma en Marin provincies in Californië en eindigde in het water van de oceaan.
 

Onafhankelijke kunstenaars

Toch zijn de meest bekende werken de ingepakte gebouwen, zoals de Pont Neuf in Parijs in 1985 en de Reichstag in Berlijn in 1995 (zie foto bovenaan pagina). Twee weken lang was het gebouw ingepakt door 100.000 vierkante meter synthetische stof, om precies te zijn grof geweven polipropyleen, met een aluminium oppervlak. Het geheel werd bijeengehouden met behulp van 15,6 kilometer lange blauw koord van polipropyleen.
 
Hoewel Christo en Jeanne-Claude vaak geassocieerd worden met land art, lijkt de term ‘environmental art’ beter op zijn plaats om het werk van deze kunstenaars te karakteriseren. Hun werk wordt doorgaans gerealiseerd in een stedelijk omgeving. Als ze toch in een natuurlijke omgeving werken, dan zijn dit nooit volstrekt afgelegen gebieden. Kunstenaars van land art, zoals Robert Smithson, geven daar juist vaak de voorkeur aan. Het land in de kunstwerken van Christo en Jeanne-Claude is meestal al in cultuur gebracht voor en door mensen. Christo en Jeanne-Claude vinden daarom zelf dat hun werk niet onder het label land art valt.
Het duo vindt het belangrijk om onafhankelijk te blijven van overheden en derden. Ze verkopen met dit doel de ontwerpschetsen en tekeningen, die vooraf zijn gegaan aan hun projecten. Daarmee ziet het uiterst succesvolle duo steevast kans hun arbeidsintensieve en grootschalige projecten te financieren. Om onafhankelijk te kunnen blijven gaan ze principieel niet in zee met sponsoren. Alle vormen van giften, fondsen en samenwerkingsverbanden wijzen ze pertinent af. Iedereen die meewerkt aan het opbouwen van de kunstwerken wordt gewoon betaald. Er mag dan ook gerust worden gezegd dat Christo en Jeanne-Claude niet alleen kunstenaars, maar ook organisatoren van wereldformaat zijn.