Portret van de componist François-Adrien Boieldieu (ca. 1800) - Louis-Léopold Boilly

1300+ mensen volgen Art Salon Holland op Facebook, dat wil jij toch niet missen?

Louis Léopold Boilly (1761-1845), Portret van de componist François-Adrien Boieldieu, 1800, olieverf op doek, 65.5 x 54.5 cm, Musée des Beaux-Arts de Rouen, Rouen
Louis Léopold Boilly (1761-1845), Portret van de componist François-Adrien Boieldieu, 1800, olieverf op doek, 65.5 x 54.5 cm, Musée des Beaux-Arts de Rouen, Rouen
Kunstenaar Louis Léopold Boilly
Land Frankrijk
Stijl / Stroming / Periode neoclassicisme / 19e eeuw
Locatie / Museum Musée des Beaux-Arts
de Rouen
, Rouen, Frankrijk

Portret van de Franse componist François-Adrien Boieldieu (1775-1834), die in zijn tijd behoorde tot de bekendste componisten in Frankrijk. Intussen is hij in de vergetelheid geraakt. Duitse en Italiaanse componisten van zijn tijd genieten tegenwoordig de voorkeur in de concertzalen van de klassieke muziek. Boieldieu had onder meer veel succes met zijn komische opera La Dame Blanche, die op 10 december 1825 in Parijs in première ging. Het is een van zijn werken, die nog altijd wordt uitgevoerd. Ook zijn opera's Benowski en de Kalief van Baghdad behoorden tot de operablockbusters van zijn tijd. In 1800, toen het portret werd gemaakt, was Boieldieu een graag geziene figuur in de high society wereld van Parijs. Hij was onder meer werkzaam als docent pianoforte aan het conservatorium van Parijs. In het portret zien we Boieldieu met een vinger aan de piano, schuin naar boven kijkend, misschien wel luisterend, alsof hij in gedachte verzonken bezig is met een compositie. Het lege muziekpapier op de lessenaar van de piano en het inktpotje met ganzenveer op de hoek van de piano versterken de suggestie, dat hij aan het werk is.
De portrettist is Louis-Léopold Boilly, een kunstenaar wiens oeuvre doorgaans wordt gerekend tot de stijlperiode van het rococo. Maar dit portret van Boieldieu volgt vanwege de stilistische soberheid, de suggestieve pose van de componist, dat hem een zekere ernstige grandeur verleent, en de beperktheid van de afgebeelde ruimte eerder de stijlkenmerken van de neoclassicistische stijl. Rond 1800 was deze stijl in Parijs populair geworden, mede dankzij de vooraanstaande kunstschilder Jacques-Louis David, die onder meer schilderde voor Napoleon. [SK]