Hon – en Katedral (1966) – Niki de Saint Phalle

Van onze redactie
 
Eind jaren zestig, begin jaren zeventig vond er op maatschappelijk gebied een revolutie plaats in Europa. Openheid over seks en de rol van de vrouw in de samenleving werden aan de kaak gesteld door het feminisme. In de kunst van die jaren vonden hieraan parallelle ontwikkelingen plaats. Voorbeelden daarvan zijn de body art performances van Marina Abramovic en het kunstwerk Tapp und Tastkino (1968) van Valie Export.

Niki de Saint Phalle (met Jean Tingueley en Per Olof Ultvedt), Hon- en Katedral, 1966, stof op stalen stellages, 6 x 23,5 x 10 m, Moderna Museet, Stockholm
Niki de Saint Phalle (met Jean Tingueley en Per Olof Ultvedt), Hon- en Katedral, 1966, stof op stalen stellages, 6 x 23,5 x 10 m, Moderna Museet, Stockholm

Het reusachtige sculptuur Hon - en Katedral (vertaling: Zij - een kathedraal) van Niki de Saint Phalle, een ruim 23 meter lang op de rug liggende vrouwfiguur met gespreide benen, waartussen het publiek uitgerekend bij de denkbeeldige vagina binnen kon stappen.
Het kunstwerk was in de geschetste periode precies op zijn plaats. Of men het nou zag als een vrolijke kermisattractie, of als een alles opslokkend monster, nieuwsgierig maakte Hon (Zweeds voor ‘zij’) het publiek wel. Mannen, vrouwen en kinderen stonden in de rij om de wondere wereld van De Saint Phalle te betreden. Aan de binnenkant van het object werd het publiek vermaakt met attracties. Zo bevond zich in de vrouwfiguur een bioscoop met twaalf zitplaatsen, een planetarium, een bar, een aquarium en een bibliotheek. De Franse kunstenares Niki de Saint Phalle is beroemd vanwege haar ‘Nana’s’, veelkleurige volumineuze vrouwfiguren. Samen met haar man, de kunstenaar Jean Tingueley en de Finse kunstenaar Per Olof Ultvedt zette ze deze kolossale ‘Nana’ in elkaar, speciaal voor de expositie in het Moderna Museet in Stockholm. Het is helaas geen blijvend kunstwerk, na afloop van de tentoonstelling werd de gigantische constructie weer ontmanteld.