De sokkel van de wereld (Hommage aan Galileo) (1961), Piero Manzoni

Van onze redactie
 
In 1960 zette de Italiaanse kunstenaar Piero Manzoni de wereld letterlijk op zijn kop: hij voorzag de aarde van een omgekeerde sokkel.

Piero Manzoni, De sokkel van de wereld (Hommage aan Galileo), 1961, Corten-staal, 82 x 100 x 100 cm, Herning Museum of Contemporary Art, Herning, Denmarken
Piero Manzoni, De sokkel van de wereld (Hommage aan Galileo), 1961, Corten-staal, 82 x 100 x 100 cm, Herning Museum of Contemporary Art, Herning, Denmarken

Kunst en leven gingen zich meer dan ooit met elkaar vermengen, vanaf de jaren zestig. Doodgewone objecten, alledaagse gebruiksvoorwerpen uit de supermarkt konden ineens uit hun context gehaald worden om als kunstwerk in een museum te belanden. Belangrijk voor deze ontwikkeling waren de zogenaamde ‘readymades’ van de dadaïst Marcel Duchamp, die onder andere een urinoir en een rek voor wijnflessen als kunst had gepresenteerd aan het begin van de twintigste eeuw.
Manzoni gaat een stap verder door de hele wereld als readymade aan te merken en bestempelt zodoende 'het alles', de hele wereld, je zou kunnen zeggen 'het hele leven' als kunst. Manzoni verhief ook personen tot kunstwerk. Hij signeerde de lichamen van modellen en vrienden, en stelde ze tentoon in een museum. Ook creëerde hij sokkels waar het publiek op mocht gaan staan. Men transformeerde zich daarmee direct tot kunstwerk.
Manzoni en zijn werk nemen een belangrijke plaats in de kunstgeschiedenis. Hij kan beschouwd worden als één van de grondleggers van de conceptuele kunst in Europa. Het achterliggende idee is voor de kunstenaars van deze stroming in de regel van groter belang dan de vorm van het tastbare kunstwerk zelf. Naast Manzoni en Duchamp hadden ook kunstenaars als Robert Rauschenberg en Yves Klein grote invloed op het werk van de kunstenaars van de conceptuele kunst, welke in de jaren zeventig van de twintigste eeuw zijn hoogtepunt beleefde.