Wim T. Schippers (1942)

Dynamische duizendpoot

Van onze redactie
  

De pindakaasvloer, Going to the dogs, Ronflonflon, Hoepla, de stem van Kermit en Ernie in Sesamstraat, het eerste naakt op de Nederlandse televisie, Sjef van Oekel, ingeburgerde uitspraken als ‘jammer maar helaas’ en ‘prima de luxe’, er lijkt geen einde te komen aan de lijst met opvallende projecten en activiteiten van kunstenaar, radio- en televisiemaker Wim T. Schippers.

Wim T. Schippers leegt een flesje limonade in de zee bij Petten, 1961
Wim T. Schippers leegt een flesje limonade in de zee bij Petten, 1961

Schippers weet met zijn kunstobjecten regelmatig verwarring en verontwaardiging bij het publiek uit te lokken. Als kunstenaar wordt hij lang niet door iedereen serieus genomen. De journalist Jeroen Brouwers noemde hem in de Nieuwe Revisor een ‘pies- en poep- en onankunstenaar van de VPRO’. Toch is zijn artistieke carrière begonnen met erkenning van een belangrijk figuur in de Nederlandse kunstwereld. Willem Sandberg, de directeur van het Stedelijk Museum in Amsterdam zag iets in het werk van de pas twintigjarige Schippers. Hij kocht zijn werk aan en nodigt hem uit voor een tentoonstelling van zijn a-dynamische kunst in museum Fodor. De a-dynamische kunstgroep was door Schippers samen met kunstenaar Ger van Elk en fotograaf Bob Wesdorp opgericht. De groep had aandacht voor onbetekenende, ‘saaie’ onderwerpen en objecten. Inspiratie werd gevonden bij Marcel Duchamp en andere kunstenaars van het dadaïsme.
 

A-dynamische kunst, fluxus en de Amerikaanse pop art

De a-dynamische kunst heeft veel gemeen met de kunstuitingen van Fluxus. Samen met fluxuskunstenaar Willem de Ridder richt Schippers de Association for Scientific Research in New Methods of Recreation (AFSRINMOR International) op. Ze organiseren een mars door Amsterdam. Een evenement waarbij uiteindelijk zes mensen in net pak een route lopen door Amsterdam. Ze zijn totaal onopvallend in het stadsgedruis. Deze ogenschijnlijke onbenulligheden, die Schippers brengt met veel bombarie, doen denken aan de actie die hij in 1961 ondernam. Onder aandacht van persfotografen, leegde de kunstenaar aan het strand van Petten op plechtige wijze een flesje limonade in de zee. In interviews die daarop volgden spraken Schippers en Willem de Ridder van de nieuwe kunstbeweging uit Amerika, de pop art, iets waar men in Nederland nog niet eerder van gehoord had.
 

Erkenning en nog steeds actief

Schippers heeft veel kunstobjecten vervaardigd, daarnaast maakt hij televisieprogramma’s en schrijft hij toneelstukken. Hij wint in 1994 de David Röellprijs, die sinds 1963 door het Prins Bernhard Cultuurfonds twee- à driejaarlijks wordt uitgereikt aan een in Nederland wonende beeldend kunstenaar. Volgens Schippers hoeft de kunst zich niet te beperken tot musea of galeries. Het kan overal zijn, ook op de radio, in muziek en op televisie. Nog altijd is duizendpoot Wim T. Schippers actief. In 2011 en 2012 voerde hij zijn theaterstuk ‘Het laatste nippertje’ op en recentelijk in 2013 won hij de Arti-medaille.