Marina Abramovic (1946)

Body art en performances

Van onze redactie
 
De Servische video- en performancekunstenares Marina Abramovic studeerde van 1965 tot 1970 aan de Academie voor Schone Kunsten in haar geboortestad Belgrado, de hoofdstad van Servié, en daarna twee jaar aan de Academie voor Schone Kunsten in Zagreb, Kroatië.

Marina Abramovic, Thomas Lips, 1975
Marina Abramovic, Thomas Lips, 1975

Vanaf het begin experimenteert zij in haar performances met de lichamelijke grenzen. Ze test wat het lichaam aan pijn kan verdragen en ze test het uithoudingsvermogen. Hiervoor maakt ze onder andere gebruik van medicijnen en gevaarlijke objecten. In veel performances is zij naakt, en omdat ze haar eigen lichaam inzet als artistiek materiaal, wordt haar werk gerekend tot body art
Tussen 1976 en 1988 werkt ze samen met de Duitse kunstenaar Ulay Siepen. Samen met hem voert ze verschillende performances uit, waarin ze onder meer van oude culturele uitingen en riten citeren of uitvoeren, waarmee ze in aanraking zijn gekomen op hun verre reizen. Hun laatste samenwerking was de performance The Great Wall Walk in 1988, waarbij ze elkaar via de Chinese Muur gedurende 90 dagen tegemoet liepen, het was de bedoeling dat ze met elkaar zouden trouwen bij hun ontmoeting. Maar het liep anders, in plaats van met elkaar te trouwen namen ze definitief afscheid van elkaar.
In 1982 en 1992 nam Abramovic deel aan de Documenta 7 en 9, welke sinds 1955 wordt beschouwd als de belangrijkste wereldtentoonstelling voor hedendaagse kunst, die om de vijf jaar wordt gehouden in de Duitse plaats Kassel.
Abramovic heeft over de hele wereld tentoongesteld en haar performances uitgevoerd, en er is veel over haar werk geschreven. In 2010 was er een groot retrospectieve tentoonstelling in het Museum of Modern Art in New York, een terugblik op haar oeuvre en een eerbetoon aan haar onbetwistbare bijdrage aan de geschiedenis van de kunst. Zij was zelf aanwezig voor haar performance The Artist is Present. Drie maanden lang zat ze zes dagen per week op een stoel aan een tafel. De bezoeker kon plaats nemen op een stoel tegenover haar. Daarbij mochten ze haar aankijken, maar ze mochten niet met haar praten of haar aanraken. De titel van deze performance is ook gebruikt voor de prijswinnende documentaire Marina Abramovic – The Artist is Present, die in samenwerking met AVRO Close Up tot stand is gebracht.